Senaryosunu Scott Alexander ve Larry Karaszewski’nin yazdığı ve Craig Brewer’in yönettiği Dolemite Is My Name, 1970’lerde uçuk kaçık bir stand-up komedyeninin kariyerindeki talihsizlikleri yenip hep hayalini kurduğu şöhrete kavuşma çabalarını anlatıyor. Gerçek olaylardan esinlenen filmde, gündüzleri bir plak mağazasında geceleri ise Kaliforniya’nın underground barlarında komedyen olarak çalışan Ruby Ray Moore, sahne sanatlarının türlü branşlarında giriştiği işlerde hep hüsrana uğramış fakat tekrar denemekten vazgeçmemiştir. Sonunda, tanıştığı evsiz bir adamın komik hikayelerini kaydedip, kendi yorumuyla stand-up gösterisinde kullanmasıyla aradığı çıkışa kavuşur. Gösterinin ilgi görmesi üzerine, Ruby (Eddie Murphy) alter egosu Dolemite karakterini ulusal çapta bir üne kavuşturmak için film sektörüne atılmak ister. Hiç tecrübesinin olmadığı bu alanda, Ruby büyük bir risk alsa da kararlılığını yitirmez.
Film, Blaxploitation denilen janranın simge isimlerinden ve rap müziğin doğuşunun ilham kaynaklarından biri olan Ruby Ray Moore üzerine biyografik bir yapım. Moore’un hayatının arkaplanında, siyahların Amerikan eğlence sektöründe ve sinemasında kendilerine mahsus bir yer edinmesinin dönemsel bir fotoğrafı da çekiliyor. Moore’un temsil ettiği eğlence anlayışının özgünlüğü, sosyal bilinç kazandırma ya da eğitim yoluyla topluma faydalı vatandaş olma gibi siyahlara yönelik üretilen filmlerin geleneksel didaktik havasının aksine, salt eğlenceyi olabildiğince abartılı biçimleriyle hedeflemesi. Dolayısıyla, bol küfür, bol silah ve bol seks bu eğlence anlayışının köşe taşları.
Dolemite Is My Name, Moore’un şöhret edinme ve imkansızlıkların üzerinden aşma konularındaki iradesini ve bu azmin insancıllığını tartışıyor. Dolemite, şöhret basamaklarını tırmanırken bunu başkalarının üstüne basarak değil, çevresindeki insanlarla dayanışma içerisinde, onlara sadakatle gerçekleştiriyor.
Dolemite Is My Name, Moore’un geçmişine ve babasıyla ilişkisine arada değinse de psikolojik yönü güçlü olan bir karakter çalışması değil. Böylesi bir derinleşmeyi tercih etmediği görülüyor. Bunun yerine, karakterler arasındaki diyaloglarla sempati toplamayı ve seyiriciyi “iyi hissettirmeyi” hedefleyen türde bir yapım. Feel-good tarzında bir film olarak fena değil ve siyahların tarihinde bir dönemi tartıştığı için iyi ama bunun dışında izlenebilirlik konusunda çok şey vaat ettiğini düşünmedim. Eddie Murphy’nin uzun yıllardan sonra gelen başarılı bir performansı için izlenebilir.
