Tom McCarthy imzalı Spotlight, 2000lerin başında Boston Globe gazetesinin, Katolik Kilisesi’nin bilgisi dahilinde gerçekleşen çocuk istismarı vakalarını aydınlatmasını anlatıyor. Yaşanmış olaylardan yola çıkan film, Boston Globe’un filme adını veren 4 kişilik ekibinin etrafında dönüyor. Spotlight, araştırmacı gazeteciliğin, muhabir kademesinden editör kademesine, nasıl icra edildiği (edilmesi gerektiği) üzerine bir inceleme olarak da izlenebilir.
Filmin zaten oldukça karanlık olan olayları daha fazla dramatize etmekten kaçınması ona bir tür belgesel havası katıyor. The Wire’ın son sezonunda da görev alan yönetmen McCarthy’nin, yaşanmış olayları olabildiğince nesnel olarak anlatma çabası dikkat çekici. Bu çaba, filmde karakterlere aşağı yukarı eşit sahne süresi ayrılması ve karakterlerin gazetecilik rollerinin dışındaki hayatlarına ilişkin fazla bilgi verilmemesi gibi tercihlerde kendini gösteriyor. Filmi bir ölçüde monoton kılma pahasına, bu tercihler gazeteciliğin nasıl bir şey olduğunu, bilgiye erişimin önündeki bürokratik ve politik engelleri seyirciye sezdirmek açısından çok yerinde.
Filmin sevdiğim bir başka özelliğiyse, onyıllar boyunca çocuklara yönelik cinsel istismar uygulayan papazların yalnızca kilise ya da ‘sistem’ tarafından değil, aynı zamanda inançlı sıradan insanlar tarafından da korunmalarına yönelik vurgusu. Bu insanların, dine ve onun kurumlarına bahşettikleri kutsallık, kilisenin sarsılmaz meşruluğu sırların aydınlatılmasında ciddi bir engel teşkil ediyor.
Bununla birlikte film, kilisenin büyük bir güce sahip olduğunu sık sık yinelese de, bu gücün nasıl tezahür ettiğini göstermekten geri duruyor. Ama belki bu başka bir filmin konusudur.
Filmin en önemli başarısı oyuncuların seçimi. Temel karakterlerin hepsi rollerini sahiplenmiş oyuncular tarafından canlandırılıyor ve hepsi hikayeye farklı bir renk katıyor. Michael Keaton bu konuda özel olarak bir alkış hakediyor.
Spotlight, ne söylemek istediğini bilen ve hedefinden sapmayan bir yapım.
